قفس کوچک

هر لحظه حرفی در ما زاده میشود.

هر لحظه دردی سر بر می دارد

و هر لحظه نیازی......

از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ماجوش می کند

اینها بر سینه می ریزند و راه فراری نمی یابند.

آخر مگر این قفس استخوانی ........!!!!

گنجایشش چه اندازه است؟؟؟

|+| نوشته شده در یکشنبه سی و یکم شهریور 1387 ساعت 9:38 قبل از ظهر توسط سراچه تنهایی |

من اكنون احساس مي كنم،

بر تل خاكستري از همه آتش ها و اميدها و خواستن هايم،

تنها مانده ام.

و گرداگرد زمين خلوت را مي نگرم.

و اعماق آسمان ساكت را مي نگرم.

و خود را مي نگرم.

و در اين نگريستن هاي همه دردناك و همه تلخ،

اين سوال همواره در پيش نظرم پديدار است،

و هر لحظه صريح تر و كوبنده تر

كه تو اين جا چه مي كني؟

امروز به خودم گفتم:

من احساس مي كنم،

كه نشسته ام زمان را مي نگرم كه مي گذرد.

همين و همين.

با تشکر :حسین .....

|+| نوشته شده در جمعه هفتم تیر 1387 ساعت 9:9 بعد از ظهر توسط سراچه تنهایی |

احساس قشنگ

تو با اون نگاه گرمت ، توی قلب من نشستی

تو یه احساس قشنگی تو خود آرزو هستی

تو یعنی اوج یه رویا ، بی نیاز از همه اما

من واست غرق نیازم ، لبریز از عشق و تمنا

وقتی قهر می کنی قلبم می کنه پا در میونی

قهر و آشتیات قشنکه تو که از ما بهترونی

می گی تنها تو به چشمم تو فقط این جوری هستی

تو می گی دید من اینه ، خب خودت بگو کی هستی ؟

نگو یه ادم ساده ، واسه من فرشته ای تو

مثه واژه های نابی توی هر نوشته ای تو

نه سیاهی ، نه سفیدی تو خود رنگین کمونی

تو هوایی ، نفسی تو ، می میرم اگه نمونی

تو مثه معجزه هستی واسه من از همه سرتر

تو به من بخشیدی خوبم با نگات یه حس برتر

تو نگات عاشقونس ، خیلی خیلی مهربونی

تو بتی من بت پرستم ، با توام ابرو کمونی

تو یه غصه قشنگی واسه چشمام لالایی

همه خوبیارو داری ، ولی حیف تو ،بی وفائی

ارادتمند شما سراچه تنهایی ..ز

|+| نوشته شده در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 12:25 بعد از ظهر توسط سراچه تنهایی |

اوج شکوفایی

من راز نگاهت را از آئینه پرسیدم

چشمان نجیبت را از دور پرستیدم

*******

باران شدم وچون اشک بر عشق باریدم

من شمع وجودم را به مهر تو بخشیدم

*******

مثل گل نیلوفر چشم تو بهاری شد

از پیش دلم آرام رفتی و نفهمیدم

*******

مرز دل و چشم تو از شهر افق پیداست

من سرخی گلها را در خنده تو دیدم

*******

در شهر اقاقی ها تو پاکترین عشقی

من راز شکفتن را از باغ دلت چیدم

********

خورشید شدی رفتی تا اوج شکوفایی

من از عطش عشقت بر آئینه تابیدم

********

در جاده پیچکها چشمم به گلی افتاد

احساس شکفتن را از غنچه دل چیدم

ارادتمند شما سراچه تنهایی:ح.....

|+| نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 ساعت 2:50 بعد از ظهر توسط سراچه تنهایی |

اشک من

اون لحظه کـــه تــو فکرتم، گــريه امــونم نميده

غم ميشينه رو آينه، گـريه امـــونم نميده

از روزي کـــه نديـدمت، دلتنــگ چشمــاي توام

نمي دونم چه حسيه، بي تاب دستهـــاي توام

تيـک تيــک ساعت اتاق، صــداي قلبتــو داره

گلــدون پشت پنجــره، تــو رو به يــادم مياره

ميپيچه عطر نفسهات تو هر کجاي اين خونه

از دوري و نبودنت، دلــم چـه تنهــا مي مونه

وقتي نباشي پيش مــن قلبم ترک ور ميداره!

يــواش يــواش ميشکنه و اشـک منو در مياره

اون لحظـه کـه تـــو فکرتم، گــريه امــونم نميده

تو اين روزاي بي کسي غم هميشه باهام بوده

سراچه تنهایی ...ح

به اطلاع دوستان گلم

روز دهم اسفند تولد منه ومن دیگه تا یه روز بعد از

اون آپ نمی شم

****ارادتمند شما ****

|+| نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم بهمن 1386 ساعت 7:47 بعد از ظهر توسط سراچه تنهایی |

شب هنگام

شب هنگام است
نگاه سکوت کرده
تا در تبسم يک لحظه ناب
تجسم يک عشق
اميد ديدار زيبايي دو چندان يابد
شب هنگام است
آسمان ستاره باران شده
هر ستاره اي نگاهي از من
به سوي تو روانه کرده
نمي دانم اين سکوت دلبستگي
اين نبض بي صدا
اين عشق بي ريا
اين دوري بي ما چه خواهد کرد؟
اما دل سوداي بودن ما مي خواهد
و انتظار ديدنت ترانه شبهاي من
کاش خورشيد مي دانست
سکوتم در غروبش پنهان شده
که هر صبح با طلوع دوباره اش
بانگ فرياد حسرت دلم شده
کاش مي شد براي ترديدهاي دنيا
صداقت گم شده را بيابم
مي دانم در سکوت چشمهاي تو
تمام انتظار رنگ ديگر خواهد شد
اما به يک سوالم پاسخ گو
تو براي دلي که براي هر تپش
يک رنج ، يک سکوت
يک فرياد بي فرجام نهفته
براي دنيايي که هيچ چيزش
دلم را آرام نکرد
مي تواني مرهم آرامشم باشي؟
باز بي انصاف شدم
فراموش کردم آمدم براي آرامشت
اما ... کاش من نيز آرام شوم
اما در سکوت دلم
هميشه عشق تو را
زيباترين لحظه بودن خواهم ديد
بمان با من اي مهربانترين
و بدان که بي دليل تر از تمام دليلها
... دوستت دارم ...
که دوست داشتن را دليلي نيست
آري ...
سراچه تنهایی.....ز

|+| نوشته شده در یکشنبه هفتم بهمن 1386 ساعت 1:30 بعد از ظهر توسط سراچه تنهایی |

تک بیتی وجود

همچون نسیم صبح رفتی از برم آرام وبی صدا

سوختم همچو شمعی که پروانه اش میشودجدا

*********

روز تولد تو شبنمه مست چشمام

دستی بکش رو گونم حس غریب اشکام

*********

تو زمستون بی توبودن واسه من دنیا چه سرده

اگه تو با من نباشی دل من عالمی درده

*********

تقدیم به کسی که روشنایی چشمانم

در انتهای چشمان او طلوع خواهدکرد

(ز)

ارادتمند شما سراچه تنهایی

|+| نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم دی 1386 ساعت 10:13 قبل از ظهر توسط سراچه تنهایی |

غم

گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای

بنگر که غم به وادی مرگم کشانده است

تنها مر ا به تشنه طوفان مبین

ای بس حدیث تلخ که ناگفته مانده است

گفتم: به سرنوشت بیا ندیش و به آسمان

گفتی:غمین مباش که این کورآن کراست

دیدی که آسمان کر و سرنوشت کور

صدها هزار مرتبه از ما قویتر است

حسین سراچه تنهایی

|+| نوشته شده در جمعه سی ام آذر 1386 ساعت 10:29 قبل از ظهر توسط سراچه تنهایی |

گل شکستنی

گل شکستنی

بخواب گل شکستنی که شب داره سر میرسه مهلت عاشقی هامون داره به آخر میرسه

نگاه نکن به آسمون خورشید خانم رفته دیگه اینجا کسی از قدیما قصه وشعری نمی گه

بخواب قشنگ وموندنی که دنیا دیدن نداره گلهای خشک وکاغذی که دیگه چیدن نداره

ضریح عشقمون دیگه هیچی کبوتر نداره شب میره اما تو کوچه تاریکیشو جا میزاره

از خواب نمی پره کسی وقتی که برگا میریزن شقایق های بی پناه اسیر دست پائیزن

مرزو حصارانتظارتوی غبار جاده هاست تو این هجوم بی کسی پروانه بودن اشتباست

با تشکر :حسین ح......hrsh

|+| نوشته شده در جمعه بیست و سوم آذر 1386 ساعت 9:39 بعد از ظهر توسط سراچه تنهایی |

جاده های غربت

توی جاده های غربت یه مسا فر غریبم

می دونم با ترس و وحشت یه عمری اینجا رقیبم

می دونم اگه بمونم می سازم با غم و غصه

برای لالایی کردن آه و ناله میشه قصه

می دونم تو شهر دلها چیزی داری یادگاری

میری و دیار غربت دلمو تنها می زاری

اگه رفتی شهر غربت زندگی واسم خیاله

چشماتو بردنه از یاد واسه من ی ه جور محاله

اگه تا آ خر جاده دلمو تنها بزاره

برای تنهایی من آسمون باید بباره

می دونم توهم یه روزی دلمو تنها می زاری

انگار که بغض گلومو بستی اما نمی باری

شعراز:حسین...سراچه تنهایی

|+| نوشته شده در جمعه بیست و سوم آذر 1386 ساعت 9:27 بعد از ظهر توسط سراچه تنهایی |

دل تنه

دل تنها

دل دیوونه تنهام دیگه طاقت نمی یاره

دیگه قطره های بارون آسمون هم نمی باره

دل تنها خیس چشمام صدای شرشر بارون

دیگه آواز قناری نمی پیچه توی ناودون

یه سحر تنها و بی کس همراه موجای دریا

سپردم دل اسیرم تا بره آخر دنیا

شعراز:حسین سراچه تنهایی

|+| نوشته شده در جمعه بیست و سوم آذر 1386 ساعت 8:50 بعد از ظهر توسط سراچه تنهایی |

شبنم خیال

شبنم خیال

دیوانه وار در انتظار دیدن

چشمان معصومت که

همانند حبابی از شبنم

خیال است خواهم ماند

وباور دارم که میدانی اگر از تو دورم

ولی با تمام غریزه عشق

وجودم به یاد تو خواهم بود

(حسین سراچه تنهایی)

|+| نوشته شده در سه شنبه بیستم آذر 1386 ساعت 11:25 قبل از ظهر توسط سراچه تنهایی |

تنها

|+| نوشته شده در دوشنبه نوزدهم آذر 1386 ساعت 5:9 بعد از ظهر توسط سراچه تنهایی |

فاصله ها

چه کسی لمس خواهد کرد انجماد

دستهایی را که در فصل سرد به سوی

آسمان بالا می روند.

چه کسی دلتنگی دلی را احساس خواهد کرد

به هنگام عبور از مرز تنهایی ؟

چه کسی پاک خواهد کرد اشکهای

سرازیر شده ازچشمان انتظار را؟

چه کسی کم خواهد کرد فاصله های

من و تنهایی را؟....

چه کسی خواهد شکست سکوت مر گبار

وجودم را؟.....

پس میان من و دوست داشتن،..

من و عشق،..من و زندگی کردن

فاصله هاست!!!!

پس من و تنهائیم همچنان در

انتظارهمای خوشبختی هستیم که

شاید روزی بر شانه هامان بنشیند!!!؟

متن از:حسین...سراچه تنهایی

|+| نوشته شده در یکشنبه هجدهم آذر 1386 ساعت 2:57 بعد از ظهر توسط سراچه تنهایی |

        سلامی گرم به وسعت آفتاب،

                      به استواری دلهای سبزتان

         ،..به زلالی چشمهای شما دوستان.

               این بار آمده ام تا از تنهایی و خدایی

          ناکرده دلتنگی شما و ازشور واشتیاقتان

            مطلبی بنویسم تا به هنگام نیاز قدمهای

     پر برکتتان رابه سراچه تنهایی این حقیر بگذارید

                          ودر صورت مناسب بودن

                   دست نوشته هایم استفاده ای ببرید.

                            ارادتمند شما حسین....سراچه تنهایی.....

|+| نوشته شده در یکشنبه هجدهم آذر 1386 ساعت 9:4 قبل از ظهر توسط سراچه تنهایی |

من اكنون احساس مي كنم،

بر تل خاكستري از همه آتش ها و اميدها و خواستن هايم،

تنها مانده ام.

و گرداگرد زمين خلوت را مي نگرم.

و اعماق آسمان ساكت را مي نگرم.

و خود را مي نگرم.

و در اين نگريستن هاي همه دردناك و همه تلخ،

اين سوال همواره در پيش نظرم پديدار است،

و هر لحظه صريح تر و كوبنده تر

كه تو اين جا چه مي كني؟

امروز به خودم گفتم:

من احساس مي كنم،

كه نشسته ام زمان را مي نگرم كه مي گذرد.

همين و همين.

تو با اون نگاه گرمت ، توی قلب من نشستی

تو یه احساس قشنگی تو خود آرزو هستی

تو یعنی اوج یه رویا ، بی نیاز از همه اما

من واست غرق نیازم ، لبریز از عشق و تمنا

وقتی قهر می کنی قلبم می کنه پا در میونی

قهر و آشتیات قشنکه تو که از ما بهترونی

می گی تنها تو به چشمم تو فقط این جوری هستی

تو می گی دید من اینه ، خب خودت بگو کی هستی ؟

نگو یه ادم ساده ، واسه من فرشته ای تو

مثه واژه های نابی توی هر نوشته ای تو

نه سیاهی ، نه سفیدی تو خود رنگین کمونی

تو هوایی ، نفسی تو ، می میرم اگه نمونی

تو مثه معجزه هستی واسه من از همه سرتر

تو به من بخشیدی خوبم با نگات یه حس برتر تو نگات عاشقونس ، خیلی خیلی مهربونی

تو بتی من بت پرستم ، با توام ابرو کمونی

تو یه غصه قشنگی واسه چشمام لالایی

همه خوبیارو داری ، ولی حیف تو ،بی وفائی

ارادتمند شما سراچه تنهایی ..ز

من راز نگاهت را از آئینه پرسیدم

چشمان نجیبت را از دور پرستیدم

*******

باران شدم وچون اشک بر عشق باریدم

من شمع وجودم را به مهر تو بخشیدم

*******

مثل گل نیلوفر چشم تو بهاری شد

از پیش دلم آرام رفتی و نفهمیدم

*******

مرز دل و چشم تو از شهر افق پیداست

من سرخی گلها را در خنده تو دیدم

*******

در شهر اقاقی ها تو پاکترین عشقی

من راز شکفتن را از باغ دلت چیدم

********

خورشید شدی رفتی تا اوج شکوفایی

من از عطش عشقت بر آئینه تابیدم

********

در جاده پیچکها چشمم به گلی افتاد

احساس شکفتن را از غنچه دل چیدم

ارادتمند شما سراچه تنهایی:ح.....

تو به من بخشیدی خوبم با نگات یه حس برتر

تو نگات عاشقونس ، خیلی خیلی مهربونی